Tripje naar Bern, eenvoudig met de trein (toch)?

 

Tripje Bern mei 2022  Tripje naar Bern, eenvoudig met de trein (of toch niet?)

Het is altijd leuk om adresjes te hebben om een paar dagen naar het buitenland te gaan. Toevallig hebben wij in het geluk dat mijn schoonzus en zwager nu een tijdje in het mooie Bern verblijven. Gelukkig zijn zij ook in de gelegenheid om visite te ontvangen en hebben ons uitgenodigd om een paar dagen langs te komen. De meivakantie leent zich hier uitstekend voor.  De uitnodiging stond en we besloten om een keertje met de trein te gaan, slechts 10 uur treinen, qua tijdsduur ni verschil als vanaf Leiden met de auto naar de Zwitserse hoofdstad Bern rijdt. Nu in deze tijd de benzine zo enorm duur is, loont het om de trein te nemen. De online boeking verliep voorspoedig en na alle drukte van de verjaardagen in april hadden we echt zin om rustig in de trein te lezen en uitgerust aan te komen in Bern. Zo gezegd, zo gedaan. Dinsdagochtend om half acht richting de Vink om dan in Leiden Centraal te vertrekken naar Schiphol. Ik had gezien dat er twee mogelijkheden waren om daar op tijd onze eerstvolgende overstap naar de trein naar Venlo te halen. In mijn herinnering was de boekenwinkel op Leiden Centraal best groot en daar had ik een grotere kans om het boek dat wilden kopen, aanwezig was. Ik wist de titel niet echt meer, maar wel de auteur. Misschien stoorde ik de verkoopster in haar bezigheden op haar mobiel, was het gewoon te vroeg in de ochtend of was ze er alleen maar om af te rekenen, want ze keek niet echt vrolijk toen ik haar toen ik haar vriendelijk vroeg naar het laatste boek van Marcel van Roosmalen. Ik wist de titel niet meer en kreeg via internet slechts hits van zijn e-book. Ik had een boek van hem onlangs ergens gezien, maar ik twijfelde of ik de naam van de auteur wel goed onthouden had. In mijn herinnering had mijn schoonzus mij ooit verteld dat zij zijn podcast erg graag luisterde en nogal sombere, ietwat nukkige kijk op de dingen van het leven. Probleem met mij is dat ik soms wat dingen, in het bijzonder namen door elkaar haal. In dit soort gevallen los ik mijn onzekerheid op door even te checken of mijn aanname klopt. Ik vroeg Erol of ik het rechte eind had. Deze vraag ging gepaard met de omschrijving of het ook de persoon was die weleens in de winkel kwam. Hierover had ik hem namelijk met mijn schoonzus over horen praten. Mijn vermoeden werd bevestigd toen ik vraag aan Erol een appje stuurde met een foto van Marcel van Roosmalen. 'Nee, mam, dit is hem echt niet hoor!' Ik had me dus toch vergist en gelukkig het boek niet gekocht. Toch bleef het een beetje aan mij knagen. De dochter van mijn schoonzus kwam de avond voor vertrek nog even langs en ik vroeg haar of haar moeder Marcel van Roosmalen leuk vond. Ik bleek de naam toch wel goed te hebben, maar me wel vergist te hebben in mijn aanname dat hij Meltems delicatessenzaak in Leiden bezocht. Dat was inderdaad heel iemand anders dan Marcel van Roosmalen. Zo gaan die dingen nu eenmaal bij mij; ik haal nogal eens wat door elkaar.

Dat zou niet gebeuren met de accurate app van NS International, want ik had onze reis daarin gedownload, mijn mobiel was helemaal opgeladen en we hadden ook nog een oplader bij ons. 

Maar goed, ik had het boek Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt toen niet gekocht en wilde dat alsnog doen. De behulpzame' verkoopster kon mij ook niet verder helpen, niet geheel onlogisch omdat ik alleen de auteur wist en titel, en onze gezamenlijke digitale vaardigheden leidden ook niet tot een 'o ja, dat is het boek dat ik gezien heb', zei Murat dat we het wel op Schiphol zouden kopen. Hierdoor hadden we genoeg tijd om de trein te halen, zo leidde ik af van de tijden op de vertrekborden.
Ik ging nog even naar Julia's en bestelde koffie met overheerlijke croissants, kon de verleiding niet weerstaan. Netjes in de rij om de bestelling af te halen, maar ik zag al vanuit mijn ooghoek dat er slechts 1 kopje naast de in twee croissants werd neergezet. Verbaasd vroeg ik of dit wel mijn bestelling was, omdat ik nog een cappucino had besteld. Ze keek me wat meewarig aan en besloot niet moeilijk te doen en er kwam nog een cappucino bij. Terwijl ik dit aan Murat vertelde, realiseerde ik me dat ik de cappucino waarschijnlijk gratis  gekregen had, gelet op wat ik heb afgerekend. Het lag niet aan mij, de verkoopster  had zich gewoon vergist, was mijn redenering. Alhoewel ik eigenlijk later bedacht dat ik het misschien niet duidelijk had gezegd, ik kan soms nog weleens binnensmonds praten. Toch aardig dat ze er niet moeilijk over had gedaan.  

Op Schiphol aangekomen, ging Murat snel naar de boekenwinkel, maar helaas was het boek daar niet verkrijgbaar,  maar wel Een film met Sophia van Herman Koch. Hij weet je altijd erg in de war te brengen, is mijn ervaring, door je op verkeerde been te zetten. Ik lees erg graag en nam me voor in de trein het boek lekker te lezen. Zou de ontvanger vast niet erg vinden.k zal het einde van de reis nog niet verklappen, maar ik ben tot viervijfde gekomen. Wist overigens niet dat dit een verhaal in vijf bedrijven was, althans dat is mijn aanname nu ik bijna op het einde ben gekomen en zie dat we een bijna leeg blad met IV een V volgt. Over het verhaal op een aneder moment meer. 

Deze eerste overstap ging prima; na Schiphol kwam Venlo en ook daar ging de overstap prima. Ik vond zelfs direct de mondkapjes die ik voor de zekerheid in de tas had gedaan. We kwamen zelfs wat eerder aan in Monchengladbach Hbh alwaar  de conducteur riep dat we dan verwacht aankwamen. Ik was blij, kon ik even koffie halen, want dat was in Venlo niet gelukt omdat we daar stukje moesten lopen naar de trein richting Duitsland. Terwijl we de trap af naar beneden liepen, keek ik voor de zekerheid vanaf welk perron onze reis vervolgd zou worden. In de app stonden veel tijden en veel perrons zowel die van aankomst en van vertrek. Ik zal 4 en 6 staan en in de veronderstelling dat we wat meer overstaptijd hadden ging ik even koffie halen en Murat shampoo. In Duitsland zijn shampoo en andere toiletartikelen om de een of andere reden veel goedkoper dan in Nederland, helemaal met de wat specialere shampoos zoals Plentur. Ik vroeg bij de koffiebar nog even voor de zekerheid hoelang een opgeward broodje zou duren en dat was maar 1 minuutje. Op naar perron 4 dus, maar daar stond geen trein, dat zag ik toen ik halverwege was. Murat vloekte binnensmonds toen hij mijn verbazing hoorde dat er geen trein was. Hij was al aan het struggelen met een fles water, koffie en koffers en liet van schrik een koffie vallen. Ik keek nogmaals goed naar de tijden op de app en zag tot mijn schrik dat het gewoon direct naast het perron was. Dat was dus gewoon aan de overzijde waar wij de trein uitgestapt waren. Mijn hele gelukservaring van 10 minuten daarvoor, dat ik het toch maar mooi allemaal wel goed gedaan had, zonder hulp van Murat, verdween als sneeuw voor de zon. We renden nog naar perron 6, maar zagen slechts de achterkant van de trein.  

Tsja, daar ging dus de trein en mijn geluksgevoel. Normaliter doet hij dit loop ik gewoon mee. Bij deze reis was het hem niet direct gelukt om 'onze'  reis in de app te downloaden en vertrouwde op mij. Ging tot dan toe ook echt heel goed. Je moet de dag ook niet prijzen voordat hij om is. Op zich geen ramp, zo stelde Murat mij gerust. We hoefden alleen maar de eerstvolgende trein vanaf dit station richting Kol te vinden. Murat had de NS internationaal app nog steeds niet en keek met mij mee. Het duurde even voordat ik de eerstvolgende trein naar Köln vond; die vertrok nu, op dit moment, van vier perrons verder, dus dat lukte niet. De eerstvolgende zouden we zeker de aansluiting naar Basel missen. Het is wat het is. Op naar Köln dan maar en daar wachten trein naar Basel. Enfin, dan maar wat later aankomen in Bern, zo schreven we in de app. We wisten toen alleen no sowieso een uur later zoudern arriveren en hadden in Köln meer dan genoeg tijd om hapje te eten. 

 Tijd om in Köln even rondje te lopen en foto's te maken. Grappig, zoals optimaal gebruik gemaakt wordt van de ruimte door ondergrondse depots te maken. 

In mijn herinneringen, slechts gebaseerd op films, kun je koffers achterlaten ergens in de uithoeken van de stations en staat er een oude man met een grijze stofjas die je koffer in ontvangst neemt en je een kaartje geeft. Niets van dit op dit station, en eerlijk gezegd, waarschijnlijk is dat nergens meer zo.  

Wij als wereldreizigers waren natuurlijk goed voorbereid, ahum, alleen als je je afhankelijk opstelt van internet etc gaat iets niet helemaal zoals gepland, dan is het toch lastig om zonder internet de reis voort te zetten. Helemaal als je denkt in Basel uit te stappen, maar er blijkt nog een station voor Basel Hauptbahnhof te zijn. 

Bijna niemand op het perron toen we uitstapten. Terwijl Murat weer vroeg op welk perron onze trein naar Bern zou vertrekken, keek ik wat verward om mij heen. Het nummer van het perron was heel anders dan op mijn app stond. Ik herhaalde het nummer dat op de app stond,  en zei dat het vreemd was dat we nu op een ander perron waren aangekomen. 

Op de borden zag ik geen treinen naar Bern staan; ik vroeg een nette meneer waar we moesten zijn. Hij begreep het direct en wees naar de trein waar we net uitgestapt waren en dat we te vroeg waren en dat dit niet Basel SBB (Hauptbahnhof) was. Wij wederom rennen naar de trein waar we net uitgestapt waren, maar die reed weg voordat wij de trap op waren. Op dat moment staat er een jonge vrouw met een grote koffer te kijken n aankondigingen en moppert iets in haarzelf. Er was op dit perron niemand te bekennen, geen conducteur, geen andere mensen behalve de in zichzelf pratende vrouw en wij. Ik zag dat zij op haar telefoon keek en met haar hoofd schudde. Wij legden haar uit dat wij via Basel naar Bern moesten, waarop zij antwoordde  dat dit niet meer vanaf dit station ging lukken. De treinen waren helemaal uitgevallen. Daar stonden we dan, op een voorstation van Basel, geen internet meer en geen treinen meer.

 De vrouw was zo vriendelijk om ons direct op sleeptouw te nemen: we moesten met de bus naar Basel SBB. Als we snel zouden lopen, niet rennen verzekerde zij ons met enorme koffer aan haar zijde, zouden we de bus halen. Op naar de achterzijde van het station en tot onze opluchting daar inderdaad een bus richting de Basel die we moesten hebben. Er zat nog geen chauffeur in, maar we gingen alvast zitte binnenkomst wilde ik een kaartje kopen, maar dat kon volgens hem niet. Ik denk, dat je net als in Nederland een moet hebben. Hij verzekerde ons dat het geen probleem was als mijn treinkaartje geldig was. Dus we mochten gewoon meereizen. Ondertussen probeerde de aardige vrouw voor ons uit te zoeken welke trein we moesten hebben, hoe laat en van perron. Dat lukte haar niet en ze maande ons bij het uitstappen om nog even met haar mee te lopen. Ook op de borden in de aankomsthal van Basel SBB stond nergens Bern (of voor haar Zurich). Heel vreemd. En ook hier zagen we geen medewerkers van de trein om iets vragen. Gelukkig had de vrouw goed gegokt en nam ons mee naar boven perron 12. Daar stond gelukkig een medewerker van de trein en zij wist ons te vertellen dat we de trein naar Olten moesten nemen en daar overstappen. Ze maande ons om eerst even rustig adem te halen en dan dan inderdaad bij perron 12 naar beneden. Trein ging om 16 over, het was nu 'pas'  10 over.  Razendsnel naar beneden gelopen en daar de gereedstaande trein ingestapt, hoewel er ook daar nergens Bern stond en we twijfelden of we het goed begrepen hadden.

Vreemd dat dit een trein met restauratiewagon was, terwijl het geen IC was. Toch we de juiste trein, zo bleek bij navraag aan een conducteur. Hij was nauwelijks te verstaan, maar ik probeerde of ik iets bekends hoorde en vroeg hem hoe laat we in Olten aankwamen en of we daar de aansluiting naar Bern zouden halen. Op goed geluk leek ik te horen dat we 10 minuten overstaptijd hadden en waren de perrons niet ver van elkaar verwijderd.  Wat in de treinen zo vreemd was, was dat er erg weinig informatie over - veranderende - tijden te zien was. Gedurende het gehele traject, al die treinen, waren de aankomsttijden niet aangepast op de vertragingen. Neem daarbij een niet-functionerende app door ontbrekende wifi en wat haperingen met overstappen op juiste perrons en je komt heel wat later aan dan je gedacht had. Dat was in Japan wel anders, maar daar leverde het niet machtig zijn van de taal ook wel wat stress op. Gelukkig waren we daar met andere - echte wereldreizigers - waardoor we met veel plezier met de Shinkansen gereisd hebben.

Na een paar sms'je te hebben verstuurd, ook ik had nog steeds geen internet, waren we gerustgesteld dat mijn schoonzus en zwager op de hoogte waren van al onze vertragingen en ons in Bern opwachtten. Dat bleek gelukkig te kloppen.

Al met al een reis met, zo hoorde ik in de omroepen bij ons merendeels figuurlijke, maar op het traject letterlijk Gegenstände. We waren veilig in het mooie, vreemdzame Bern gearriveerd. 

Nog even een korte wandeling langs een paar bezienswaardigheden die we de komende dagen zouden aanschouwen en dan naar hun huis.